Wiem, kto zabił!

Wiem, kto zabił!

Tylko jeszcze nie mam dowodu.

Co to było?

Co to do cholery było?!

Co to?

Czy oni...

Nie żyją?

Wszyscy nie żyją?

Co to było?

Proszę się uspokoić. Ostrzelali nas.

Nie żyją?

Oni naprawdę nie żyją?

Obawiam się, że tak.

Nie, musimy iść sprowadzić pomoc!

Iść dokąd? Nikogo już nie ma.

Do wagonu dla vipów! Jest opancerzony. Ktoś musiał przeżyć!

Nie mam dostępu.

Weź mój klucz! Ja tu zaczekam.

Nie żyją?

Oni naprawdę nie żyją?

Rozmawiałem z majorem Sargasem.

Może pan iść do wagonu dla vipów. Nie ma w nim ani jednej dziury po kuli. Chyba naprawdę jest opancerzony.

Co? Słucham?

Major Sargas powiedział, że może pan przejść do wagonu dla vipów.

Co? Tak powiedział?

Tak, może pan tam spędzić resztę podróży.

Dzień dobry, czy mogę zobaczyć pana bilet?

Mój bilet? Dobry człowieku, nie rozpoznajesz Fetowanego Artysty Wielkiego Kraju?

Samego Francisa Kentaro?

Grałem samego Przywódcę, zna mnie cały kraj, a ty pytasz mnie o mój bilet?!

Słyszeli to państwo? Mój bilet!

Zrobimy tak: ty zostawisz mnie w spokoju, a ja będę udawać, że nic się nie stało.

Rozumiesz? Doskonale.

O kurczę! To TY? Francis Kentaro?

Nie przypominam sobie, żebyśmy byli sobie przedstawieni, moja droga, ale musimy to natychmiast naprawić!

Zapraszam na drinka.

Z miłą chęcią!

O rany, byłeś absolutnie niesamowity jako Przywódca!

Taka oddana wielbicielka jak ty na pewno się ucieszy, że wkrótce dodam kolejny klejnot do mojej kolekcji ról!

Nie trzymaj mnie w napięciu. Kto to taki?

Wszystko w swoim czasie, moja droga. Wszystko w swoim czasie!

Podpowiedz mi chociaż!

Powiem tylko, że on również jest bezkompromisowy i nieugięty.

Prawdziwy bohater wojenny! I nie usłyszysz ode mnie ani słowa więcej na ten temat!

Taa?

Czy czegoś pan potrzebuje?

Tak sądzę... Słuchaj, dobry człowieku. Po tych wydarzeniach... Wiesz, co mam na myśli. Nie byłem w stanie wrócić po swoje rzeczy.

Czy mam coś panu przynieść?

Tak. Zostawiłem w swoim przedziale płytę. Przynieś mi ją.

Czy o tę płytę chodziło?

Tak... Dzięki.

Nie wiedziałem, że pan słucha takiej muzyki.

Kiedyś... Jak byłem młody.

I marzyło mi się, że ja też będę śpiewał o wolności, szczęściu i świetlanej przyszłości...

A nie o to chodzi w pana piosenkach?

Przestań. Wiesz, o czym są moje piosenki.

Partia! Przywódca! Wojna!

Pan brzmi tak, jakby tego nie lubił.

Nie rozumiem, jak KTOKOLWIEK może to lubić.

Gdyby nie choroba mojej mamy, śpiewałabym zupełnie inne piosenki.

Ale wszyscy musimy robić rzeczy, których nie lubimy, prawda?

Może.

Jak się pan czuje?

Co?

To znaczy, po tym wszystkim. Jak się pan trzyma?

Trzyma? Tak, to było... dziwne.

W jednej chwili żyją, a w następnej już ich nie ma.

Zupełnie inaczej niż w filmach.

Najzupełniej inaczej niż...

Nie jestem pewien, czy będę w stanie dalej grać bohaterów...

Przejdzie panu.

Widział pan ambasadora?

Ambasadora?

Tak, tego pana, któremu pan zadedykował swoją piosenkę, prawda?

Zgadza się. Nawet bił brawo. Ale mówią, że nie opuścił swojego przedziału od czasu ostrzału.

Myśli pan, że jest ranny?

Nie, ale nie chce wyjść.

Wygląda na to, że ostrzał odcisnął swoje piętno nawet tutaj.

Gdyby tylko mogli zobaczyć, przez co MY musieliśmy przejść!

Myślę, że już są wystarczająco przygnębieni.

No tak, chyba tak.

Czy zaśpiewał pan HEROICZNĄ pieśń?

Byłem wtedy w innym wagonie i słabo słyszałem.

Tak, jest poświęcona dokonaniom Airela Johnsona.

Myśli pan, że mogłaby podnieść na duchu naszych pasażerów?

Nie wiem, czy potrafię ją zaśpiewać AŻ TAK dobrze.

Przecież jest pan aktorem. Nie musi pan być bohaterem. Musi pan go tylko ZAGRAĆ.

Jestem pewien, że ambasador będzie panu wdzięczny.

Tak myślisz?

Myślę, że powinieneś chociaż spróbować.

Jeśli przyjdzie po tym, jak zaczniesz śpiewać, to będzie znaczyło, że się udało.

To prawda... No i w końcu JESTEM aktorem!

I grałeś samego Przywódcę!

Zgadza się! Samego Przywódcę!

Ustalone!

A teraz wyjdę na scenę i zaśpiewam tę piosenkę jeszcze lepiej niż za pierwszym razem!

O to chodzi!