Co tu robisz?

Co tu robisz?

Czekam na ciebie, przystojniaku.

Dlaczego?

Żeby się pożegnać.

Dzięki tobie dostałam wszystko, czego chciałam. A nawet więcej.

Ale zbliża się moja stacja.

Więc żegnaj.

Ale przecież nie mogę odejść dopóki nie dam czegoś mojemu bohaterowi w zamian.

Obawiam się, że się mylisz. Nic od ciebie nie chcę.

Czy słyszę odmowę? To nieoczekiwane.

Szkoda, że nie potępiasz hipokryzji tak łatwo jak innych rzeczy.

Żegnaj, przystojniaku.

Nie mylisz się.

...

Masz rację.

...

Nie, przepraszam.

Dobrze, rozumiem.

Żegnaj, przystojniaku.

Żonę i syna. Zginęli kilka lat temu.

Przykro mi to słyszeć. Ale skoro już ich nie ma, nie masz się o co obwiniać.

W końcu jesteś tylko mężczyzną.

Żonę i syna. Myślałem, że zginęli dawno temu, ale to może nie być prawda.

Mam nadzieję, że żyją.

Żegnaj, przystojniaku.

Żegnaj.

Przykro mi, miałem rodzinę...

Miałeś?

Co właściwie proponujesz?

Coś, na co masz ochotę od dawna.

A może się mylę?

Dzięki, niczego nie potrzebuję

Jak chcesz. Żegnaj, przystojniaku.