PRZYWITAJ SIĘ

Dzień dobry, panie Marku.

Niby czemu dobry?

Mógłby być lepszy. Mój reumatyzm doskwiera mi coraz bardziej.

To dlatego, że mieszka pan w suterenie. W tym wieku powinien pan unikać wilgoci i zimna.

W moim wieku? Jestem od pana młodszy!

Naprawdę? Według moich dokumentów, jestem od pana młodszy o 20 lat.

Jak to możliwe? Wygląda pan...

Na znacznie starszego… To chciał pan powiedzieć? Jako honorowy pracownik archiwum mogę stwierdzić, że wygląd i wiek to nie to samo.

Liczy się tylko to, co jest napisane w dokumentach. A ja wiem JAK je pisać. Ha ha ha...

Co słychać w naszym pięknym kraju?

Mówią, że brakuje porządku w Ministerstwie Porządku! Ha ha ha... Taki żarcik!

Co chciałby pan usłyszeć? Że wszystko jest w porządku, a nasz kraj zmierza w stronę lepszego jutra?

Nie czyta pan gazet?

Żadnych.

Rozumiem. Ja mam przynajmniej z czego skręcać papierosy.

Tylko niech pan uważa. Jeżeli używa pan gazet nie tylko do czytania, to lepiej, żeby zdjęcie naszego Wodza zostało nienaruszone.

Inaczej zostanie pan oskarżony o brak szacunku do kraju i litery prawa.

Mądrala z pana, co?

Tego lata pogoda nie jest zbyt przyjemna...

Kogo obchodzi pogoda?

Cały rok jest taka sama. Powinien się pan już przyzwyczaić.

Słyszał pan jakieś wieści z frontu?

Oczywiście!

Nasze oddziały atakują, a wróg się wycofuje i na odwrót.

Czy ta wojna się kiedyś skończy?

Mało mnie to obchodzi... Ja siedzę w archiwum i sortuję dokumenty.

Nie robi mi różnicy, co przekładam ze sterty na stertę: raporty o tym, jak świetnie żyje się w naszym kraju, czy certyfikaty zgonu.

Powinniśmy siedzieć cicho i cieszyć się, że takich staruchów nie wysyłają w kamasze.

Czy mógłbym prosić pana o przysługę? Potrzebuję bardzo ważnego dokumentu, który jest w archiwum.

Ważnego? W archiwum nie ma nic wartościowego.

Muszę się dowiedzieć, kim są biologiczni rodzice Zuzanny Schimmer. Klaus nie wie nic na ten temat, a mała jest w szpitalu i potrzebuje dawcy szpiku.

Coooo? Nie jest ich biologiczną córką?

Najpierw sprowadzają tu sieroty, a potem wszyscy musimy słuchać płaczu i krzyków.

Panie Marku, od tego zależy życie dziecka.

Rozumiem. To nie będzie łatwe. Wynoszenie dokumentów z archiwum jest surowo wzbronione. Muszę dostać coś w zamian, życie dziecka nie jest aż tak ważne.

Czego pan chce? Pieniędzy?

Po co takiemu staremu piernikowi jak ja pieniądze? Zresztą, co mógłbym za nie kupić w tym kraju? Cerowane skarpety?

Niech pan posłucha… Moja żona chciałaby pracować w stołówce numer 389, ale nie ma książeczki sanitarnej. Zgodnie z listą oczekujących otrzyma ją za dwa lata.

Jeśli zdobędzie pan książeczkę, to przyniosę potrzebne dokumenty.

Gdzie mogę ją dostać? Nie znam nikogo, kto pracuje na stołówce.

Czy to nie pan decyduje o tym, kto wprowadza się do budynku?

Dobrze. Zobaczę, co da się zrobić.

Chciałbym o coś poprosić. Czy mógłby pan zdobyć formularz państwowy? Potrzebuję go w ramach dobrego uczynku.

Dobrego uczynku, tak? Ludzie nie potrzebują tego formularza tak po prostu. Ktoś pewnie jest w niezłych tarapatach, z których trzeba go wyciągnąć.

Czy to ten samozwańczy artysta z mieszkania obok?

Naprawdę potrzebuję pańskiej pomocy. Ta osoba zostanie skazana za sprzeniewierzenie środków publicznych...

Miałem rację! Nie powinien był marnować tych pieniędzy. Nawarzył piwa, teraz musi je wypić.

Dawniej złodziejom odcinało się dłonie, a później wyrzucało na mróz.

Dlaczego tak okrutnie ich karano?

Złodziej miał się przeziębić, a karą było to, że nie mógł wytrzeć nosa. Jak miałby to zrobić bez rąk? Istna tortura! Cały czas miałby katar.

Wszyscy wiedzieli, kto był złodziejem – ten, który pociągał nosem.

Bez sensu. Brak rąk nie był wystarczającą nauczką?

Ale z pana nudziarz. Taka dobra opowieść.

Widziałem w archiwum stary formularz państwowy. Nikt nie zauważy jego zniknięcia.

Niech mi pan w zamian przyniesie butelkę whiskey.

Mam to, o co pan prosił.

Dobry wybór. Oto formularz. Proszę dać mi znać, gdyby potrzebował pan czegoś jeszcze.

Mam to, o co pan prosił. Napracowałem się, ale w końcu się udało.

Wyśmienicie! Teraz Rosa może zacząć pracę w stołówce. Nareszcie będę miał trochę spokoju.

Zawsze mówiłem, że kobieta jest jak piła. Jeśli nie pracuje, to albo staje się tępa, albo ucina mężowi głowę.

Czego chce pan w zamian za książeczkę sanitarną?

Pamięć pana zawodzi? Mieliśmy umowę – miał pan przynieść dokumenty dotyczące dziecka Schimmerów.

Proszę bardzo... Niech pan nikomu nie mówi, skąd pan ją ma.

Nie pisnę ani słowa.

To odrażające! Znalazłem dziś pluskwy w swoim łóżku. Skąd to robactwo wychodzi?

Niech pan natychmiast rozwiąże ten problem, albo zgłoszę to do ministerstwa!

Pluskwy? Skąd one się wzięły?

Nie mam pojęcia! I nie mam czasu, żeby to ustalać, bo jestem za bardzo zajęty ciągłym drapaniem!

Jeżeli problem nie zostanie natychmiast rozwiązany, zaniosę ten materac do sutereny!

A razem z nim słoik pełen karaluchów, które siedzą w archiwum, i wypuszczę je w pańskim mieszkaniu.

Proszę się uspokoić. Znajdę rozwiązanie.

Czy zajął się pan pluskwami?

Wszyscy muszą oddać krew dla żołnierzy walczących na froncie.

Wybierze się pan?

Przelałem już tyle potu i krwi w służbie naszego wspaniałego kraju, że nie mogę pozwolić sobie na utratę ani kropli więcej.

Ależ oczywiście.

Słyszał pan kiedyś o procedurze Błogiego Snu?

Owszem.

Co pan o niej myśli?

Ja i Rosa mamy jeszcze dużo czasu, a prawo może się zmienić w każdej chwili. Kto wie, może nasze dokumenty zapodzieją się gdzieś w archiwum.

Oczywiście ja i moja żona jesteśmy przykładnymi obywatelami i mimo wszystko przygotowaliśmy się na państwową eutanazję - spisaliśmy nasze testamenty.

Przy okazji, niedługo zostanie otwarte Ministerstwo Wczesnej Zgody. Będzie można zdobyć dodatkowe kartki żywieniowe za wcześniejsze zgłoszenie się do przeprowadzenia procedury.

Czy oni naprawdę myślą, że ludzie zgłoszą się wcześniej do Centrum Eutanazyjnego w zamian za jedzenie?

Głodny człowiek jest zdolny do wszystkiego.

Słyszał pan, co stało się Zuzannie Schimmer? Została potrącona przez samochód.

Dzieciom zawsze coś się przytrafi. Powiadają, że dorośli to dzieci, które przetrwały przez przypadek.

Na szczęście mamy tylko syna. Jeszcze bardziej cieszy mnie to, że jest już dorosły.

Jak się miewa żona?

Mam wrażenie, że opada z sił. Ostatnio powiedziała, że nie ma już sił - że się wypaliła.

To niepokojące...

Mówiła tak, gdy była młoda. Wygląda na to, że popada w obłęd.

Czy wie pan, co słychać u pańskiego sąsiada Jakuba?

Nie mam pojęcia! Ma nierówno pod sufitem. Pewnie przez to, co stało się z jego rodziną.

Trzeba go eksmitować! Jeżeli sobie nie radzi, powinien zostać wysłany na front.

Tam z pewnością nauczy się, gdzie jego miejsce.