PRZEDSTAW SIĘ

Witam. Nazywam się Hektor Medyna. Na chwilę obecną jestem zarządcą tego budynku.

Witajcie, towarzyszu Medyna! Melduje się Murray Gibbs, starszy sierżant sztabowy, dziesiąty pułk piechoty! Zostałem honorowo zwolniony z powodu utraty kończyny na froncie południowym.

Otrzymałem tu tymczasowy przydział mieszkaniowy!

Miło pana poznać, sierżancie sztabowy Gibbs!

Pracuje pan na stołówce?

Owszem! Zostałem przydzielony do obozu, który odwiedzi sam generał Aral Johnson.

Służyłem w kuchni polowej od początku wojny. To zaszczyt być znowu na służbie!

Gotuję dla rekrutów. Trzeba ich odkarmić!

Co pan robił przedtem?

Byłem emerytem. Na dniach oczekuję nowego mieszkania i podwyżki emerytury za zasługi.

Już niebawem! Jaki to wspaniały kraj! Niektóre państwa nie szanują tych, którzy są gotowi oddać za nie życie!

Jak to jest być na wojnie? Strasznie?

Strasznie? Nie ma nic gorszego. No, może tylko powrót po pijaku do domu w rocznicę ślubu ze śladami szminki na twarzy.

Dlatego właśnie zaciągnąłem się do armii. Musiałem uciec przed gniewem żony.

Jest pan żonaty?

Już nie. Znalazła sobie kogoś innego. Jest tak od dłuższego już czasu. Związałem się z wojną, choć nawet ona mnie porzuciła...

Tęskni pan za wojną?

Jedyną rzeczą, za którą nie tęsknię, jest posmak prochu w owsiance. Cywile jedzą dużo lepiej!

Co się stało z pańską nogą?

Jak wspominałem, służyłem w kuchni polowej. Była zima, surowe warunki. Wróg nas otoczył i odciął od zaopatrzenia.

Moi towarzysze umierali z zimna i głodu. Nie było jedzenia! Byliśmy tak głodni, że przekopywaliśmy się przez zbity śnieg, by zdobyć zamarzniętą trawę.

Po tygodniu jedzenia zupy na trawie popadłem w desperację i... Cóż... Powiem tylko, że przez następny tydzień wszyscy jedliśmy porządny gulasz! Dzięki temu przetrwaliśmy!

Niesamowite! Ugotował pan gulasz z własnej nogi?!

Każdy żołnierz musi spełniać swoje obowiązki. Moim obowiązkiem było nakarmić towarzyszy.

Otrzymałem za to medal.

Co za niesamowita historia!

Co się stało z pańską nogą?

Szturmowaliśmy ważne wzgórze. Wróg zabezpieczył się drutem kolczastym, fosą i minami lądowymi...

A na samym szczycie stał betonowy bunkier, z którego wróg kosił naszych jak żyto.

Powierzono mi zadanie zakradnięcia się tam w nocy i podłożenia bomby. Nie było to łatwe, ale udało się. Już miałem podkładać ładunek...

...kiedy zaskoczył mnie wróg!

O nie!

O tak! Mało co zawału nie dostałem. Od razu chciał mnie zadźgać. Za niecałą minutę wszystko miało wylecieć w powietrze. Tłukliśmy się, a czas uciekał.

Po chwili usłyszałem ogłuszający huk! Przez miesiąc byłem głuchy jak pień. Wybuch odrzucił nas na bok, ale wciąż walczyliśmy na śmierć i życie.

W bitewnym szale złapałem coś, co leżało obok mnie. Myślałem, że to jakiś kij czy konar... I zacząłem okładać tym wroga, aż przestał się ruszać.

Boże! Czy to była...

Tak. To była moja noga! Chłopaki nie dawały mi żyć! Mówiły, że własnoręcznie skopałem wrogowi tyłek...

Nawet otrzymałem za to medal... Wolałbym nową nogę, ale lepszy medal niż nic.

Co się stało z pańską nogą?

Prawdę mówiąc, to dość głupia historia. Przeprawiliśmy się przez rzekę i odpoczywaliśmy na jej brzegu. Zdjąłem buty i zauważyłem, że moja noga zrobiła się czarna!

Od razu wysłali mnie do szpitala na amputację, aby zapobiec gangrenie.

Później okazało się, że noga zrobiła się czarna, bo zafarbowała ją mokra nogawka mojego munduru.

To okropne!

Tak było! Połowa pułku straciła nogi, zanim zorientowali się, co się stało!

Wszyscy oczywiście otrzymaliśmy medale. Bezużyteczne, ale przynajmniej błyszczące.

Co się stało z pańską nogą?

To niesamowita historia! Miałem trafić za linie wroga jako oficer sygnałowy.

Dałoby to nam dostęp do najświeższych danych. Znalibyśmy z wyprzedzeniem każdy ruch przeciwnika.

Sztab miał zdjęcie jednego z wrogich oficerów. Wybrali mnie, bo byłem do niego podobny.

Był tylko jeden problem. Oficer ten miał tylko jedną nogę, więc dla dobra ojczyzny musiałem poświęcić swoją.

Przez dwa lata szkolili mnie do tej misji! Plan był prosty: jak już tam będę, inni go zgarną, a ja zajmę jego miejsce.

Odważnie!

Tak, ale plan spalił na panewce. Jak już tam dotarliśmy, okazało się, że miał obie nogi!

Na zdjęciu tylko robił sobie jaja i udawał kalekę.

To okropne!

No raczej! Gdy sztab zastanawiał się, co robić dalej, ja zacząłem pracę w kuchni.

Potem otrzymałem medal i zostałem honorowo zwolniony.

Dzień dobry, panie Gibbs. Czego panu potrzeba?

Nie jestem pewien, czy może mi pan pomóc. Nawet lekarze stracili nadzieję. Ale gorzej już chyba nie będzie...

Zobaczymy.

W nocy noga mnie boli jak cholera. Śmieszne, prawda? Nie mam nogi, a jednak boli.

Lekarze mówią na to ból fantomowy. Wszystko, co rzekomo można zrobić, to czekać, aż przejdzie. Minęło już kilka lat i dalej nic się nie zmieniło.

Jeśli chodzi o apteki, to już i tak ciężko dostać jodynę i bandaże, a co dopiero jakieś środki przeciwbólowe...

Jeśli tylko mógłby pan znaleźć coś, co ukoiłoby ten niekończący się, koszmarny ból... Byłbym bardzo wdzięczny!

Zobaczę, co da się zrobić.

Panie Gibbs! Mam coś w sam raz dla pana! Może pomóc na pański problem z nogą.

Naprawdę? Towarzyszu Medyna, mój wybawicielu! Pokaż pan to!

Proszę.

Wygląda dziwnie. Na pewno nie dostaliście tego w aptece... ale nieważne! Gorzej już być nie może, prawda?

Dziękuję!

Panie Gibbs, wygląda pan na zmęczonego. Co się dzieje?

Nie wiem, co robić. Całe życie byłem żołnierzem, tylko to potrafię. Kiedy zostałem zwolniony, zabolało bardziej niż utrata nogi.

Tylko praca na stołówce dawała mi cel w życiu.

Tam czułem, że żyję. Mogłem rozmiawiać z innymi żołnierzami, słuchać ich historii...

Co się panu stało?

Właśnie się dowiedziałem, że nie dostanę ani mieszkania, ani renty. Jak tylko przyjedzie Johnson, zwolnią mnie i odbiorą pozwolenie na pracę.

Zdradzono mnie! Nie rozumiem, dlaczego mnie wyrzucili? Na wojnie było inaczej. Trzeba było zabić, albo zostać zabitym. Inni żołnierze byli moją rodziną...

Tutaj nie mam nikogo. Na polu bitwy prowadziłem czołg. Powierzali mi sprzęt warty miliony! No, między przygotowywaniem posiłków, oczywiście.

Pomóc panu znaleźć pracę?

Wątpię, aby udało się panu znaleźć posadę dla starego weterana, ale nie zamierzam pana powstrzymywać.

Dobre wieści, panie Gibbs! Znalazłem ogłoszenie w gazecie. Myślał pan kiedyś o występowaniu na scenie?

Chce pan, żebym został aktorem? Jaja sobie pan robi? Nie miałbym szans. Po co im ktoś z jedną nogą?

To właśnie pańska zaleta! Potrzebują kogoś do roli pirata, a któż lepiej by się nadawał, niż jednonogi weteran, który widział już wszystko?

Hmm, chyba nikt... Niech będzie, spróbuję.

Jak poszło przesłuchanie?

Nie za dobrze. Zjawiła się cała banda jednonogich ludzi. Nie jest pan jedynym spryciarzem w okolicy.

Nie wiem, co jeszcze możemy zrobić. Wszyscy szukają kostiumu pirata, a niektórzy nawet myślą o wydłubaniu sobie oka, żeby tylko dostać opaskę.

Innymi słowy, każdy próbuje się wyróżnić. Osobiście uważam, że głównymi atrybutami pirata powinny być butla rumu i papuga!

Ale picie alkoholu na scenie jest zabronione, a nie mam pojęcia, skąd wytrzasnąć papugę...

Papugę? Zobaczę, co da się zrobić.

Dam panu znać, jeśli coś znajdę.

Znalazłem panu papugę! Prawdziwą! O proszę! Teraz na pewno dostanie pan rolę!

Bardzo dziękuję! Tak się pan dla mnie poświęca. Byłby z pana wyśmienity żołnierz.

Panie Gibbs, przyniosłem panu wypchanego ptaka.

Czy to papuga?

Nie do końca... To wrona.

I co ja mam niby z tym zrobić? Nie wygląda jak papuga... Chociaż, gdyby pomalować jej pióra...

Pomalować pióra? Chyba da się zrobić...

Panie Gibbs, przyniosłem panu pomalowaną wypchaną wronę. Widzi pan? Wygląda zupełnie jak papuga.

Hmmm... Lepsze to niż nic. Dzięki!

Niech pan ich rzuci na kolana!

Na miłość Boską, przecież nie mam granatów z gazem paraliżującym!

Poza tym, najpierw muszę dostać tę rolę.

Chyba nie do końca mnie pan zrozumiał. Po prostu mam nadzieję, że zdobędzie pan tę rolę i stanie się popularny!

Dobre wieści! Dostałem rolę! Premiera już się zbliża. Będzie wspaniale! Od dawna nie byłem tak szczęsliwy!

Zapraszam na przedstawienie za około miesiąc. Załatwię panu darmową wejściówkę!

Świetne wieści! Niestety obawiam się, że nie dam rady. Za miesiąc prawdopodobie już mnie nie będzie.

Jednak cieszę się, że mogłem pomóc.

Przykro mi to słyszeć.

W takim razie proszę, to moja książeczka sanitarna. To jedyne, co mogę wam dać.

Może przyda się wam albo komuś innemu. Wiem, jak trudno dzisiaj o dokumenty.

Kto wie? Może ocali komuś życie.

Dziękuję, panie Gibbs! Powodzenia na drodze do sławy!

Jak się pan ma, panie Gibbs? Mam pytanie.

Walcie śmiało.

Wspominał pan, że pracował na stołówce. Czy to oznacza, że ma pan książeczkę sanitarną? Muszę to wiedzieć do mojego raportu.

Oczywiście. Bez niej nie mógłbym pracować na stołówce.

Panie Medyna! Gdzie moja książeczka? Mówił pan, że tylko ją pożycza. Niech mi ją pan odda!

Jaka książeczka? Nie przypominam sobie, żebym cokolwiek od pana pożyczał...

Co? Osz ty od tylca ładowany! Złożę skargę do Związku Weteranów!

Niech pan nie krzyczy! Nie jest pan już w wojsku. Poza tym jak dalej będzie się pan tak zachowywać, to zadzwonię po policję.

Spłoń w rowie, aparatczyku!

Dzień dobry, panie Gibbs.

Wal się, szczurze!