PRZEDSTAW SIĘ

Jestem Hektor Medyna, zarządca budynku.

Gertruda Danson. Miło pana poznać.

Czym się pani zajmuje? To do profilu.

Jestem pielęgniarką.

Pracuje pani w szpitalu?

Nie mogę powiedzieć. To tajemnica państwowa.

Widziałem, jak mąż panią bije.

To nie pańska sprawa. Proszę się w to nie mieszać. Nic pan nie wie, nic nie zrozumie, a ja nic nie powiem.

I jeszcze jedno: niech pan zapomni, co pan widział i nigdy więcej nie szpieguje urzędników państwowych.

Ale to mój obowiązek.

Proszę się ze mną nie kłócić. Kocham swojego męża, to wspaniały człowiek.

To wszystko, co powinien pan wiedzieć o naszej rodzinie.

Pani mąż powiedział mi o swoim ojcu i pani pracy. Proszę, pomóżcie mi.

Więc pan wie? Tak, pomogłam mojemu drogiemu teściowi uniknąć Błogiego Snu.

Tak, pracuję w Centrum Eutanazyjnym i owszem, zabijam naszych obywateli każdego dnia.

Czuję się jak morderca. Poczucie winy jest nie do zniesienia, więc w ramach kary proszę męża, żeby mnie bił.

Tylko dzięki temu mogę jeszcze patrzeć na siebie w lustrze.

Więc pomoże mi pani? Proszę! Nie chcę umierać!

O czym pan mówi? Przecież pan nawet na osiemdziesiątkę nie wygląda.

To wszystko przez tę przeklętą biurokrację!

Popełnili błąd i teraz wszyscy myślą, że mam 85 lat! Już dostałem nakaz załatwienia wszystkich spraw osobistych i udania się do Centrum Eutanazyjnego!

Hmm, rozumiem. Widziałam tam osoby o wiele młodsze niż 85 lat... Wszystkich musiałam poddać procedurze.

Błagam, pani Gertrudo! Przecież pani nie jest bezduszną morderczynią!

Pani życie jest ciężkie, ale jest pani wspaniałą osobą.

Ma pani wielkie serce.

Dobra, dobra...

Pomożemy panu.

Spotkamy się w Centrum. Mój mąż odbierze pana z kostnicy i wywiezie za granicę. Proszę mieć przy sobie pieniądze.

Z kostnicy?

Podam panu środek nasenny i trafi pan do kostnicy, skąd nocą zabierze pana mój mąż.

Musi nam pan zaufać.

Jak się pani podoba nasze bezlitosne lato?

Rodzice zawsze radzili, żebym ubierała się ciepło. Wygląda na to, że ta rada jest dobra na każdą porę roku!

Prawda? Od dzieciństwa słyszymy takie rady, ale nie doceniamy ich wartości.

Często jest już wtedy za późno...

Niestety często bierzemy do siebie słowa, które najlepiej byłoby puścić mimo uszu.

Kiedy byłam mała, kochałam śpiewać. Moja matka wybiła mi to z głowy, twierdząc, że to zajęcie nie na poziomie.

Poszłam więc do szkoły medycznej. Kocham muzykę, ale już nie śpiewam.

Słyszałem, że zwiększyli budżet służby zdrowia.

To prawda. W końcu dostaliśmy jednorazowe rękawiczki i igły. Niestety, igły szybko się tępią i sprawiają duży ból.

Słyszałem, że w naszym mieście ma się odbyć wielka konferencja medyczna...

W tym roku jedną z części zdominowali jacyś oszuści. Zarejestrowali się, podając fałszywe dane, i wymyślali niestworzone historie.

Uśmiałam się, czytając ich prace.

Niech pomyślę... Co pan sądzi o raporcie na temat „Używania gleby ojczyźnianej do leczenia chorób krwi”?

Albo to: „10 sposobów na wykorzystanie bylicy w walce z chorobami niemowlęcymi”. Chociaż część oficjalna także ma swoje momenty.

Na przykład: „Leczenie chorób układu oddechowego szarym mydłem”. Z tego co wiem, żona autora jest dyrektorem fabryki mydła.

Imponujące!

W czym mogę pomóc?

Mój mąż nie żyje!

To straszne, on... został zgnieciony!

Coś zgniotło mi męża!

Niech się pani lepiej położy...

W czym mogę pomóc?

Pluskwy! W naszym mieszkaniu są pluskwy!

W porządku, pani Gertrudo. Zajmę się tym.

Może się pan ich jakoś pozbyć?