Dzień dobry!

To straszne. Nie jestem w stanie o tym rozmawiać.

Nie potrzebuje pani może importowanych konserw? Są bardzo smaczne. 50 puszek za 4000$.

Ależ oczywiście! Nasze konserwy do niczego się nie nadają – same ości i woda... Importowane rozejdą się na stołówce jak świeże bułeczki!

Wystarczy na 30 misek zupy. A jeśli dodamy śledzi, to nawet na 60!

Dobrze się składa. Właśnie skończyły nam się zapasy.

Niech mi pan da te konserwy, a ja przyniosę panu pieniądze od mojego szefa!

I jak konserwy? I kiedy przyniesie pani moje pieniądze?

Chwila. Mój szef musi zapłacić, zanim puszki zostaną otwarte.

Niedługo dzień śledzia, to zrobię zupę na rybich łbach.

Mój mąż przyniesie panu pieniądze. Spokojnie, wszystko jest w porządku.

I jak zakończyła się sprawa z konserwami?

Zamietli wszystko pod dywan. Okazało się, że nie tylko konserwy zawiniły. Śledzie też były zepsute.

A za śledzie odpowiadała kierowniczka. Wsadzili ją do więzienia.

Czy ma pani może duży rondel? Moja żona zostawiła swój w starym mieszkaniu, a nasza córka prosi o kompot.

Nie, mój drogi. Od lat mieszkamy z mężem sami i nie potrzebujemy dużych garnków.

Już dawno temu zaniosłam wszystkie do lombardu.

Nie zna pani może jakiejś porządnej kobiety dla doktora spod dwójki?

Mam siostrzenicę, która jest doskonałym materiałem na żonę! Mądra i piękna, zupełnie jak ja za młodu...

Niestety nie mieszka w naszym mieście. Mogę wysłać do niej telegram, żeby przyjechała do mnie w odwiedziny.

Niech doktor przyjdzie do nas z wizytą, to mu ją wtedy przedstawię!

Wie pani może, gdzie kupię aspirynę?

Nie wiem, mój drogi. Mnie przepisali ją w szpitalu.

Ma pani aspirynę?

Nie podzieliłaby się pani ze mną tabletkami? Niech pani prosi, o co tylko chce! Moja córka jest chora!

Co tylko chcę?

Mamy teraz taką paskudną pogodę...

Niech mi pan przyniesie kardigan.

Nie podzieliłaby się pani ze mną tabletkami? Niech pani prosi, o co tylko chce! Moja córka jest chora!

Co tylko chcę?

Mamy teraz taką paskudną pogodę...

Niech mi pan przyniesie kardigan.

Wspaniale! Jaki ciepły i gruby! Oto buteleczka z aspiryną.

A co może być słychać u takich staruszków jak my, mój drogi?

Niech pan przyjdzie z rodziną na stołówkę, w której pracuję.

Pana córce na pewno posmakują nasze precle z makiem.

Stało się coś, pani Roso?

I to jak! Mój mąż jest wściekły!

Mówi, że ta latawica spod dwójki dopadła go przy lodówce i zaczęła go podrywać.

Pytała, czy nie zna może bogatego kawalera.

Bezwstydnica!

Mark mało nie dostał zawału serca!

I co z nim?

Uciekł przed nią do mieszkania.

Trzeba było przedstawić Alojzego mojej siostrzenicy, Sarze.

Jaka piękna byłaby z nich para! Mieliby dzieci i żyli długo i szczęśliwie...

A teraz gdzie go można znaleźć?

Nie wie pani, dlaczego policja aresztowała Klarę?

Dzięki Bogu!

Jej goście pożarli wczoraj pierogi, które przyniosłam ze stołówki.

Trzymałam je w lodówce.

Mój mąż szukał tych pierogów bite dwie godziny, a potem zrobił mi za nie awanturę.

Chciałbym porozmawiać o pani siostrzenicy!

Jak podobał się pani ślub Alojzego?

Wszystko było przepyszne! Mój mąż tak się objadł, że nie mógł w nocy zasnąć. A jak już zasnął, to wiercił się i bredził przez sen o kanapkach i rybie w galarecie.

Teraz chodzi i jęczy, bo go brzuch boli. Sam pan wie, jak teraz trudno z kupnem jedzenia.

Więc ten mój stary dureń postanowił najeść się na zapas.

Mówiłam, żeby przestał, ale czy on mnie kiedykolwiek posłuchał? A gdzie tam! Napchał się jak wieprz!

Nasz kochany synek został naczelnikiem!

Tak długo już go nie widziałam.

Tak długo...

Przyszedłem służbowo. Muszę naprawić meble w tym mieszkaniu.

Proszę wejść!

Proszę dać znać, gdyby miała pani jakiś kłopot.